این واکنش اتوایمیون میتواند اندام های گوناگون را مورد هدف قرار دهد : سیستم عصبی ( مثل MS ) ، پوست ( مثل ویتیلیگو ) ، تیروئید ( مثل هاشیموتو ) ، چند ارگان مختلف ( مثل لوپوس اریتماتوز سیستمیک ) ، استخوان و مفاصل ( مثل آرتریت روماتوئید ) و ...
حال اگر این سلول های هدف ، سلول های مخاطی دهان ، لثه و زبان باشد ، شاهد طیفی از التهاب ، قرمزی ، ضایعات سفید ، پلاک های برجسته ، زخم ، تاول و کنده شدن و پوسته پوسته شدن اپیتلیوم خواهیم بود .
بیماری های خودایمنی دهان انواع مختلفی دارند : مثل لیکن پلان ، پمفیگویید مخاطی ، پمفیگوس ، سندرم بهجت و ... ؛ درمان آن استفاده از داروهای کنترل کننده سیستم ایمنی بدن است که به صورت موضعی یا خوراکی تجویز میشود .
دوز و نوع ، بسته به تشخیص بالینی و نتیجه آزمایشات ایمونولوژیک و نمونه بافتی که متخصص بیماری های دهان تجویز میکند تعیین میشود .
این بیماریها در حال حاضر درمان قطعی ندارند ؛ یعنی مثل درمان عفونت نیست که با حذف عامل عفونی و مصرف آنتی بیوتیک برای همیشه با یک بار مصرف دارو از بین بروند ، بلکه مثل دیابت و فشار خون بالا باید آنها را با دارو کنترل کرد و سیستم ایمنی بدن را به گونه ای هدایت نمود که به سلولهای خودی آسیب رسان نباشد ؛ لذا همکاری بیمار و مراجعات دوره ای جهت چکاپ ( Follow up ) و تنظیم درمان بسیار بسیار در ناپدید شدن ضایعات دهانی و کنترل بیماری موثر است .
گاهی با گذشت زمان و افزایش سن ، سیستم ایمنی بدن از واکنشهای اتوایمیون ناخواسته دست برمیدارد و بیماری فروکش میکند ؛ طبیعی است که پزشک با تشخیص این عقب نشینی بیماری ، دوز داروها را کم خواهد کرد و یا دارو به کلی قطع میشود ، اما قطع داروها بصورت خودسرانه نتیجه ای جز شعله ور شدن مجدد بیماری نخواهد داشت .